Nog niemand heeft het juiste antwoord gegeven...
Even ter verduidelijking, het gaat om KLACHTEN! (Geen COPD of malaria dus, dat zijn ziektebeelden).
Om even een handje toe te steken geef ik een opsomlijstje van klachten.
Diarree, neusbloeding, braken, ademhalingsmoeilijkheden, buikpijn, oorpijn, constipatie, koorts, moeheid, rood pijnlijk oog, niezen en hoest.
Aan jullie de keuze!!
Eline
woensdag 10 maart 2010
Een dagje uit het leven van Barbara, Elisabeth en Sarah
Anything exciting going on girls ?
6u: We worden wakker, beginnen bezweet de dag en beseffen dat opnieuw de muggen het gehaald hebben van de DEET en het muskietennet ...
6u30 Een LEKKER uitgebreid ontbijt met een prachtig zicht op de baai en de opkomende zon. De choco, die laten we bewust achterwege, een pot nutella is ons geen 4,5 euro waard en daarbij willen we graag van onze chocolade-verslaving af ... De mango en de ananas compenseren dit gemis daarbij ruimschoots !
7u30 We vertrek richting stage, we wuiven ally de portier uit en vertrekken voor ons dagelijks half uurtje wandelen ... Samen met honderden andere Mombasa-inwoners steken we de nyali-brug over, richting old town, richting Coast General . Het is al een drukte van je welste, tuktuks, matatus, karren voortgeduwd door arbeiders en sjieke jeeps, de paradox is soms groot.
8u Tientallen "jambo's",starende blikken en de man die ons iedere dag opnieuw 'shakira, alicia, ciara' naroept later komen we aan het in het ziekenhuis. Bezweet en al moe ! Een vochtig doekje, een slok water, 5 minuutjes hijgen en dan splitsen onze wegen ... Elisabeth richting verloskwartier, Ik (Sarah) en Barbara richting Medicine, ward 5. Het CPGH is een overheidsziekenhuis, een prachtig gebouw (onze huisbaas is de architect ! ) maar niet goed onderhouden !
Barbara en ikzelf zijn intussen gewend geraakt aan ward 5, een grote zaal met een dertigtal bedden, waarin meestal ernstig zieke jongens/mannen worden verzorgd. Buiten de patiënten, de dokters, de clinical officers en de verpleging is ward 5 echter ook de thuis van andere bewoners, zijnde grote zwarte kraaien, een hele hoop vliegen en een vieze verminkte poes. De kraaien komen meestal langs rond 11u en pikken gretig het brood van de patiënten. De kat die is zelf op zoek naar medische hulp wellicht. Iedere voormiddag wordt er getoerd met de behandelend arts van het verdiep, razend interessant, pathologie die je hier in Belgie niet vaak of nooit te zien krijgt ... Maar het moet toch gezegd zijn de artsen in het ziekenhuis praten ONGELOOFLIJK stil ! Barbara en ik leggen letterlijk tijdens de toer ons oor te luister om toch maar iets op te pikken van wat er gezegd worden ... Waar we soms ook wat moeite mee hebben is het trage en soms inefficiente tempo waarin alles gebeurt ... Wij zijn toch meer te vinden voor de hands-on methode ! Zo had een man in respiratoire nood 4u later nog altijd geen zuurstof gezien, voorbeelden zijn legio. Er is inderdaad een gebrek aan middelen, maar niet tegenstaande de uitstekende medische kennis en vaardigheden slagen de artsen en het ander personeel er niet altijd in de toch bestaande middelen efficiënt te gebruiken ...
Een voormiddag toeren is LASTIG ... Het is er heet, vochtig en er is een gebrek aan stoelen of Kiti in swahili ... Als de stage ons even iets te veel wordt glippen we naar de kantine voor een verfrissende soda ! Goedkoop, lekker en vooral opkikkerend! Ondertussen speelt in de kantine op de TV (achter SLOT en GRENDEL) een luide en slecht geacteerde kenyaanse serie ... Om 12 u is het bezoekuur en dan stroomt letterlijk het volk binnen, als het echter te druk wordt zijn de bewakers inclusief knuppel in aantocht om overbodig volk weg te jagen ... Een raar zicht in een ziekenhuis ...
Elisabeth staat op gynaecologie/verloskunde, zij verdeelt haar tijd tussen de ward, het verloskwartier en het OK. Ook hier zijn de verschillen groot met wat we in Belgie te zien krijgen. Allereerst worden er tien keer meer babies op de wereld gezet per dag dan in ons thuislandje. Wat Elisabeth ook heel erg opviel is dat er veel minder ooooh's en aaaah's zijn wanneer het kindje de eerste kreet slaat, de kindersterfte is in Kenya nog steeds hoog en hierdoor durven ouders zich minder te hechten aan hun pasgeborene .... Eveneens een merkwaardig verschil is het ontbreken van het toedenien van een FLEET bij bevallende vrouwen, de gevolgen daarvan zijn te zien en te ruiken in het verloskwartier ... Voor Elisabeth blijft het wachten op een eerste bevalling, all by herself, we wachten mee met haar in spanning !
18u 's Avonds zijn we UITGETELD, de hitte en de vochtigheid vreten absoluut ENERGIE ! Gelukkig is er Hilda die tijdens de dag wat huishoudelijke taakjes voor ons doet zoals de afwas ... We zijn haar extreem dankbaar! 's Avonds moeten we ons dus enkel nog zorgen maken om inkopen en kook-activiteiten ... Winkelen doen we in de Nakumat, een supermarkt die 24/24u 7/7 dagen open is (wie heeft dit nu nodig ?) en waar je zowel Afrikaanse als Westerse dingen terugvindt ... We exploreren ook mondjesmaat de plaatselijke bakker, beenhouwer en vishandelaar, kwestie van wat variatie te brengen in ons menu'tje en daarnaast zijn deze winkeltjes ook een stuk goedkoper , de nakumat is eigenlijk een winkel voor de rijkere populatie van Mombasa ... Aan de kassa staat bijvoorbeeld een man die efficient! je spullen wegstopt in zakken of dozen ... Hoe hard Elisabeth ook probeert, haar hulp wordt niet altijd even hard geapprecieerd ! Het koken zelf gaat ons de ene keer beter af dan de adere keer , de kip met maiskolven (laten we eens typische Afrikaans doen) zullen we niet onmiddelijk herhalen ... De rest van onze tijd verdoen we met zwemmen, lezen, lachen (we zijn in AFRIKA!), mailen en skypen ... We hebben het goed in ons huisje, voelen ons op ons gemak en zijn niet van plan onmiddelijk te vertrekken !
22u De eerste geeuw komt boven, de oogjes vallen toe, we vechten nog wat tegen de slaap maar uiteindelijk geven we ons gewonnen ... We kruipen onder de wol en ons muskietennet, op naar een nieuwe dag, op naar nieuwe Afrikaanse ervaringen ...
Sarah en natuurlijk ook Barbara en Elisabeth !
6u: We worden wakker, beginnen bezweet de dag en beseffen dat opnieuw de muggen het gehaald hebben van de DEET en het muskietennet ...
6u30 Een LEKKER uitgebreid ontbijt met een prachtig zicht op de baai en de opkomende zon. De choco, die laten we bewust achterwege, een pot nutella is ons geen 4,5 euro waard en daarbij willen we graag van onze chocolade-verslaving af ... De mango en de ananas compenseren dit gemis daarbij ruimschoots !
7u30 We vertrek richting stage, we wuiven ally de portier uit en vertrekken voor ons dagelijks half uurtje wandelen ... Samen met honderden andere Mombasa-inwoners steken we de nyali-brug over, richting old town, richting Coast General . Het is al een drukte van je welste, tuktuks, matatus, karren voortgeduwd door arbeiders en sjieke jeeps, de paradox is soms groot.
8u Tientallen "jambo's",starende blikken en de man die ons iedere dag opnieuw 'shakira, alicia, ciara' naroept later komen we aan het in het ziekenhuis. Bezweet en al moe ! Een vochtig doekje, een slok water, 5 minuutjes hijgen en dan splitsen onze wegen ... Elisabeth richting verloskwartier, Ik (Sarah) en Barbara richting Medicine, ward 5. Het CPGH is een overheidsziekenhuis, een prachtig gebouw (onze huisbaas is de architect ! ) maar niet goed onderhouden !
Barbara en ikzelf zijn intussen gewend geraakt aan ward 5, een grote zaal met een dertigtal bedden, waarin meestal ernstig zieke jongens/mannen worden verzorgd. Buiten de patiënten, de dokters, de clinical officers en de verpleging is ward 5 echter ook de thuis van andere bewoners, zijnde grote zwarte kraaien, een hele hoop vliegen en een vieze verminkte poes. De kraaien komen meestal langs rond 11u en pikken gretig het brood van de patiënten. De kat die is zelf op zoek naar medische hulp wellicht. Iedere voormiddag wordt er getoerd met de behandelend arts van het verdiep, razend interessant, pathologie die je hier in Belgie niet vaak of nooit te zien krijgt ... Maar het moet toch gezegd zijn de artsen in het ziekenhuis praten ONGELOOFLIJK stil ! Barbara en ik leggen letterlijk tijdens de toer ons oor te luister om toch maar iets op te pikken van wat er gezegd worden ... Waar we soms ook wat moeite mee hebben is het trage en soms inefficiente tempo waarin alles gebeurt ... Wij zijn toch meer te vinden voor de hands-on methode ! Zo had een man in respiratoire nood 4u later nog altijd geen zuurstof gezien, voorbeelden zijn legio. Er is inderdaad een gebrek aan middelen, maar niet tegenstaande de uitstekende medische kennis en vaardigheden slagen de artsen en het ander personeel er niet altijd in de toch bestaande middelen efficiënt te gebruiken ...
Een voormiddag toeren is LASTIG ... Het is er heet, vochtig en er is een gebrek aan stoelen of Kiti in swahili ... Als de stage ons even iets te veel wordt glippen we naar de kantine voor een verfrissende soda ! Goedkoop, lekker en vooral opkikkerend! Ondertussen speelt in de kantine op de TV (achter SLOT en GRENDEL) een luide en slecht geacteerde kenyaanse serie ... Om 12 u is het bezoekuur en dan stroomt letterlijk het volk binnen, als het echter te druk wordt zijn de bewakers inclusief knuppel in aantocht om overbodig volk weg te jagen ... Een raar zicht in een ziekenhuis ...
Elisabeth staat op gynaecologie/verloskunde, zij verdeelt haar tijd tussen de ward, het verloskwartier en het OK. Ook hier zijn de verschillen groot met wat we in Belgie te zien krijgen. Allereerst worden er tien keer meer babies op de wereld gezet per dag dan in ons thuislandje. Wat Elisabeth ook heel erg opviel is dat er veel minder ooooh's en aaaah's zijn wanneer het kindje de eerste kreet slaat, de kindersterfte is in Kenya nog steeds hoog en hierdoor durven ouders zich minder te hechten aan hun pasgeborene .... Eveneens een merkwaardig verschil is het ontbreken van het toedenien van een FLEET bij bevallende vrouwen, de gevolgen daarvan zijn te zien en te ruiken in het verloskwartier ... Voor Elisabeth blijft het wachten op een eerste bevalling, all by herself, we wachten mee met haar in spanning !
18u 's Avonds zijn we UITGETELD, de hitte en de vochtigheid vreten absoluut ENERGIE ! Gelukkig is er Hilda die tijdens de dag wat huishoudelijke taakjes voor ons doet zoals de afwas ... We zijn haar extreem dankbaar! 's Avonds moeten we ons dus enkel nog zorgen maken om inkopen en kook-activiteiten ... Winkelen doen we in de Nakumat, een supermarkt die 24/24u 7/7 dagen open is (wie heeft dit nu nodig ?) en waar je zowel Afrikaanse als Westerse dingen terugvindt ... We exploreren ook mondjesmaat de plaatselijke bakker, beenhouwer en vishandelaar, kwestie van wat variatie te brengen in ons menu'tje en daarnaast zijn deze winkeltjes ook een stuk goedkoper , de nakumat is eigenlijk een winkel voor de rijkere populatie van Mombasa ... Aan de kassa staat bijvoorbeeld een man die efficient! je spullen wegstopt in zakken of dozen ... Hoe hard Elisabeth ook probeert, haar hulp wordt niet altijd even hard geapprecieerd ! Het koken zelf gaat ons de ene keer beter af dan de adere keer , de kip met maiskolven (laten we eens typische Afrikaans doen) zullen we niet onmiddelijk herhalen ... De rest van onze tijd verdoen we met zwemmen, lezen, lachen (we zijn in AFRIKA!), mailen en skypen ... We hebben het goed in ons huisje, voelen ons op ons gemak en zijn niet van plan onmiddelijk te vertrekken !
22u De eerste geeuw komt boven, de oogjes vallen toe, we vechten nog wat tegen de slaap maar uiteindelijk geven we ons gewonnen ... We kruipen onder de wol en ons muskietennet, op naar een nieuwe dag, op naar nieuwe Afrikaanse ervaringen ...
Sarah en natuurlijk ook Barbara en Elisabeth !
dinsdag 9 maart 2010
Snel sneller snelst: de quizvraag!
Lieverds allemaal,
we zijn intussen een goeie week verder en onze rubriek van dagelijkse merkwaardigheden blijft groeien. Ten eerste is er de witte zandberg die temidden onze shortcut naar het ziekenhuis ligt. Elke dag passeren we er en elke dag moeten we een ommetje maken omwille van de zandberg die door een man in uniform persoonlijk bewaakt wordt...waarom deze merkwaardigheid alledaags is, weet niemand. Maar misschien kunnen jullie wel antwoord geven op onze tweede merkwaardigheid: Tijdens onze dagelijkse handover in het ziekenhuis te Kilifi vertelt de pediater van wacht welke kinderen er de dag en nacht voordien zijn opgenomen. Het verbijsterde ons in het begin wat, maar nu weten we het zeker dat steeds dezelfde 3 klachten terugkomen bij een opname.
En dus gaan we naadloos over naar onze quizvraag van vandaag: Welke zijn de 3 voornaamste klachten waarmee de meeste kinderen zich hier presenteren?
Wie het snelst het correcte antwoord geeft, krijgt van mij een typisch Keniaanse souvenir.
Spannend!
Eline
we zijn intussen een goeie week verder en onze rubriek van dagelijkse merkwaardigheden blijft groeien. Ten eerste is er de witte zandberg die temidden onze shortcut naar het ziekenhuis ligt. Elke dag passeren we er en elke dag moeten we een ommetje maken omwille van de zandberg die door een man in uniform persoonlijk bewaakt wordt...waarom deze merkwaardigheid alledaags is, weet niemand. Maar misschien kunnen jullie wel antwoord geven op onze tweede merkwaardigheid: Tijdens onze dagelijkse handover in het ziekenhuis te Kilifi vertelt de pediater van wacht welke kinderen er de dag en nacht voordien zijn opgenomen. Het verbijsterde ons in het begin wat, maar nu weten we het zeker dat steeds dezelfde 3 klachten terugkomen bij een opname.
En dus gaan we naadloos over naar onze quizvraag van vandaag: Welke zijn de 3 voornaamste klachten waarmee de meeste kinderen zich hier presenteren?
Wie het snelst het correcte antwoord geeft, krijgt van mij een typisch Keniaanse souvenir.
Spannend!
Eline
zaterdag 6 maart 2010
nieuwe foto's
aan het ontbijt
de aap die bijna ons fruit kwam stelen...
de 'bultrugkoe', een lokale bewoner...
Ons alle 5 (enorm aan het zweten) in Fort Jesus
Zicht vanuit een kanongat van het Fort jesus
Fort Jesus
De matatu's richting Fort Jesus
op verkenning in old mombasa city
Tuktuks in mombasa
Ons Eline by sunset...
Voor mee te lopen met de moslimoptocht moet je juist gekleed worden...
Heleen in traditioneel moslimoutfit klaar voor het moslimfeest.
Kilifi beach
food market Kilifi
Kwaheri,
Barbara en co
woensdag 3 maart 2010
Enkele sfeerbeelden vanuit Mombasa
Het zich vanuit onze tuin ...
Het prachtige uitzicht van op de pier ...
Een hemels verfrissende duik bij deze temperaturen !Kwaheri !
Barbara, Elisabeth en Sarah !
Kilifi opent de armen en roept ons toe: 'KARIBU'
Maandag 1 maart wuifden we elkaar uit, Heleen en ik trokken verder naar Kilifi. Lou Dierick had het transport vanuit het ICRH geregeld. Te voet van onze geweldige verblijfplaats in Mombasa naar het ICRH is helemaal niet ver en dus trokken we vol goede moed met 2 stukken bagage en 1 stuk handbagage het drukke Mombasa in.....en dan heel plots kwam er regen en een schuilplaats in de buurt was niet te zien.....helemaal doorweekt, kwamen we aan.
Dr. Kingola nam ons mee in de jeep richting Kilifi, een rit doorheen prachtige natuur.
Uiteindelijk veilig en wel in Mnarani geraakt waar we verblijven in Dembolo's house, het huis van Eva Maria, een Duitse dame die getrouwd is met een Keniaan.
Al meteen maakten we een wandeling in het gezellige dorp belicht door de ondergaande zon: kakelende kippen, geitjes knabbelend aan het dorre gras of een versleten slipper, spelende kinderen, vrouwen aan de kraampjes, en dit allemaal met het Kiswahili als achtergrond geluid: Hujambo, Habari za jioni, Mambo vipi, Karibu, Asante sana...ik voelde me thuis komen.
Dinsdagochtend nam Eva Maria ons mee met de wagen naar Kilifi, toonde ons wat praktische zaken en zette ons voor Kemri hospital af. We zochten dr. Mturi, stelden ons voor en kregen te horen dat we pas woensdag zouden starten met de stage.
En dus konden we meteen wat indrukken gaan opdoen in the food market. Allemaal kraampjes met mooi gestapelde aardappelen, mango's rijpend in de zon, ananassen omhoog hangend aan een touw. Met een rugzak vol fruit (om later te mogen genieten van een enorm lekkere fruitsla) stapten we terug naar ons dorp. Onderweg werden we betoverd door de kust en het water dat beneden ons lag. We zochten een weg in de blakende hitte om uiteindelijk op het strand te belanden, we aanschouwden de mannen die aan het vissen waren, we zagen krabjes vluchtig aan onze voeten voorbij lopen...we genoten van het uitzicht.
Bij terugkeer in ons dorp zagen we voor de moskee mannen aan het werk, er leek wel iets te vieren. We vroegen uitleg en werden meteen uitgenodigd om die namiddag mee te vieren. De profeet Mohammed werd gevierd met een optocht door het dorp.
En jawel, om 16u begon de grote optocht. De mannen in het wit gekleed vooraan, de vrouwen, kinderen en wij (gesluierd in zwarte gewaden) achteraan. Heleen en ik voelden ons meteen Lieve Blanquaert en Annemie Struyf undercover. Iedereen vond het hilarisch dat wij meededen aan hun feest, achteraf werden we uitgenodigd bij Fatima, de vrouw die ons de zwarte gewaden uitleende, voor een heerlijk zelfgemaakt mangosapje!
Vandaag onze eerste dag in het KEMRI hospital gehad. Ik sta op de high dependency unit en Heleen op de general ward 1. Het was nogal hectisch. In het mini-kamertje van de neonaten staan er 3 tafels, met per tafel 3 neonaten gewikkeld in kleurrijke doeken naast elkaar, de mama's daarrond, de verpleging...tijdens de zaalronde kunnen we amper binnen...En als je binnen kan, dan wil je eigenlijk zo snel mogelijk weer buiten want de omgevingstemperatuur is snikheet.
Daarnaast zijn er op de high dependency unit nog 2 andere patienten, een jongen met malaria en een meisje met pancytopenie die hier al sinds 17/02 is, maar waarbij de diagnose nog steeds gissen is, gezien er nog geen beenmergpunctie gebeurd is....ze ligt in een kamertje apart en er hangt een briefje op de deur dat er geen bezoek is toegelaten voor infectiegevaar...maar haar deurtje staat wel open en iedereen wandelt er binnen en buiten, zonder beschermkledij aan te doen...jammer toch...wellicht zal ze getransfereerd worden naar Nairobi....laat ons hopen.
Plakkende zweetzoenen voor iedereen,
Heleen en Eline
Dr. Kingola nam ons mee in de jeep richting Kilifi, een rit doorheen prachtige natuur.
Uiteindelijk veilig en wel in Mnarani geraakt waar we verblijven in Dembolo's house, het huis van Eva Maria, een Duitse dame die getrouwd is met een Keniaan.
Al meteen maakten we een wandeling in het gezellige dorp belicht door de ondergaande zon: kakelende kippen, geitjes knabbelend aan het dorre gras of een versleten slipper, spelende kinderen, vrouwen aan de kraampjes, en dit allemaal met het Kiswahili als achtergrond geluid: Hujambo, Habari za jioni, Mambo vipi, Karibu, Asante sana...ik voelde me thuis komen.
Dinsdagochtend nam Eva Maria ons mee met de wagen naar Kilifi, toonde ons wat praktische zaken en zette ons voor Kemri hospital af. We zochten dr. Mturi, stelden ons voor en kregen te horen dat we pas woensdag zouden starten met de stage.
En dus konden we meteen wat indrukken gaan opdoen in the food market. Allemaal kraampjes met mooi gestapelde aardappelen, mango's rijpend in de zon, ananassen omhoog hangend aan een touw. Met een rugzak vol fruit (om later te mogen genieten van een enorm lekkere fruitsla) stapten we terug naar ons dorp. Onderweg werden we betoverd door de kust en het water dat beneden ons lag. We zochten een weg in de blakende hitte om uiteindelijk op het strand te belanden, we aanschouwden de mannen die aan het vissen waren, we zagen krabjes vluchtig aan onze voeten voorbij lopen...we genoten van het uitzicht.
Bij terugkeer in ons dorp zagen we voor de moskee mannen aan het werk, er leek wel iets te vieren. We vroegen uitleg en werden meteen uitgenodigd om die namiddag mee te vieren. De profeet Mohammed werd gevierd met een optocht door het dorp.
En jawel, om 16u begon de grote optocht. De mannen in het wit gekleed vooraan, de vrouwen, kinderen en wij (gesluierd in zwarte gewaden) achteraan. Heleen en ik voelden ons meteen Lieve Blanquaert en Annemie Struyf undercover. Iedereen vond het hilarisch dat wij meededen aan hun feest, achteraf werden we uitgenodigd bij Fatima, de vrouw die ons de zwarte gewaden uitleende, voor een heerlijk zelfgemaakt mangosapje!
Vandaag onze eerste dag in het KEMRI hospital gehad. Ik sta op de high dependency unit en Heleen op de general ward 1. Het was nogal hectisch. In het mini-kamertje van de neonaten staan er 3 tafels, met per tafel 3 neonaten gewikkeld in kleurrijke doeken naast elkaar, de mama's daarrond, de verpleging...tijdens de zaalronde kunnen we amper binnen...En als je binnen kan, dan wil je eigenlijk zo snel mogelijk weer buiten want de omgevingstemperatuur is snikheet.
Daarnaast zijn er op de high dependency unit nog 2 andere patienten, een jongen met malaria en een meisje met pancytopenie die hier al sinds 17/02 is, maar waarbij de diagnose nog steeds gissen is, gezien er nog geen beenmergpunctie gebeurd is....ze ligt in een kamertje apart en er hangt een briefje op de deur dat er geen bezoek is toegelaten voor infectiegevaar...maar haar deurtje staat wel open en iedereen wandelt er binnen en buiten, zonder beschermkledij aan te doen...jammer toch...wellicht zal ze getransfereerd worden naar Nairobi....laat ons hopen.
Plakkende zweetzoenen voor iedereen,
Heleen en Eline
maandag 1 maart 2010
De grote heenreis
Nog voor de dageraad kwam piepen stonden we met ons 5 zwaar gepakt en gezakt in Brussel aan de startlijn van ons avontuur. Een klein traantje, een groot stuk appeltaart et c'est parti!
Tussenstop in Londen: we komen even in de verleiding om 5 identieke luipaardpakken te kopen(en Barbara ook om de rest van de winkel mee te nemen).
Rustige vlucht naar Naïrobi, weinig slapen met slaapbril, broebels in de buik door de chicletten (of de stress), weinig vliegangst, filmpje kijken. Zachte landing in ons thuisland voor 3 maand. Visum in de sjakos. De eerste muggenbeet. ZWETEN. En de vraag: Waar is Bossie? Reeds een paar maanden terug had ik onze jeugdherberg gereserveerd en 3 keer geconfirmeerd. Bossie zou ons komen oppikken. Maar van Bossie geen spoor. Geen paniek. Hakuna matata. Een vrouw roept vanuit haar loketje: 'Don't worry, I'll take care of you. You are my sisters.' We regelen samen een taxi. We proberen er eerst één uit, maar daar kon opt zicht onze bagage absoluut niet in. Eline onderhandelt (voor dezelfde prijs!) tot onze sister een busje met chauffeur Jospeh uit de hemel tovert. En zo vertrokken we met Brother Joseph naar de jeuhgdherberg. Bij de Afrikadummies onder ons stak er even paniek op toen Brother Joseph zijn busje, volgeladen met blanke vrouwen, een verlaten parking opreed. Natuurlijk gewoon een shortcut, maar Sarah en ik hadden even een visioen van geketende blanke slavinnen op de Afrikaanse markt. Bange blanke man, schiet door mijn hoofd... Onze beschermengel Joseph brengt ons veilig en wel door Naïrobbery naar de hostel. Dubbele kamer. We gaan even op zoek naar de matras op ons bed. Muskietennet: check! 'De sjas werkt niet!' 'Er staat een emmer naast de wc!' De scout in mij wordt wakker. Een heel kort, maar verkwikkend slaapje later worden we al om half 7 opgewacht door Joseph. Een halfuur vroeger dan afgesproken, vlotjes! De gereserveerde busplaatsen blijken niet gereserveerd te zijn, maar geen nood, het lot is ons nog steeds goed gezind, want we bemachtigen de laatste 5 plaatsen op de bus naar Mombasa. We wachten 2 uur in het centrum van Naïrobi en trekken ondertussen onze ogen open. De stad kleurt okerkleurig onder de opkomende zon. De mannen op straat lezen de krant, leunen, verrollen een autoband, duwen een kar met ijzer. Hop de bus op, acht uur lang op de laatste rij. Af en toe een koekje, een snoepje, sjoklatje en een drankje uit de handen van de lieftallige bushostess met pantersjaaltje. Pal in het midden van de route houden we halt voor een middaghapje. We proeven veel lekkers. Onze favoriet is de spicey triangle aka Samosa. Barbara spot dieren tijdens de rit, Eline neemt de foto's. We dutten een beetje en transpireren overvloedig.
We komen aan in Mombasa in het zachte late namiddaglicht. Lou Dierick wacht ons op met zijn grote jeep. Een deel van de bagage vliegt op het dak en zo komt er een einde aan de grote heenreis. Over onze verblijfplaats zal ik nog niet uitwijden. We zullen jullie de volgende keer wel in hogere sferen brengen. Ondertussen zijn Eline en Heleen vertrokken naar Kilifi waar zij de komende 6 weken zullen verblijven. Nu blijven Sarah, Barbara en ik hier in Mombasa.
Af en toe waait een briesje door onze veranda, er passeert sporadisch een tropische regenbui en wij genieten. En we gaan morgen op stage! Kwaheri!
Elisabeth en co. Dikke zoen!
Tussenstop in Londen: we komen even in de verleiding om 5 identieke luipaardpakken te kopen(en Barbara ook om de rest van de winkel mee te nemen).
Rustige vlucht naar Naïrobi, weinig slapen met slaapbril, broebels in de buik door de chicletten (of de stress), weinig vliegangst, filmpje kijken. Zachte landing in ons thuisland voor 3 maand. Visum in de sjakos. De eerste muggenbeet. ZWETEN. En de vraag: Waar is Bossie? Reeds een paar maanden terug had ik onze jeugdherberg gereserveerd en 3 keer geconfirmeerd. Bossie zou ons komen oppikken. Maar van Bossie geen spoor. Geen paniek. Hakuna matata. Een vrouw roept vanuit haar loketje: 'Don't worry, I'll take care of you. You are my sisters.' We regelen samen een taxi. We proberen er eerst één uit, maar daar kon opt zicht onze bagage absoluut niet in. Eline onderhandelt (voor dezelfde prijs!) tot onze sister een busje met chauffeur Jospeh uit de hemel tovert. En zo vertrokken we met Brother Joseph naar de jeuhgdherberg. Bij de Afrikadummies onder ons stak er even paniek op toen Brother Joseph zijn busje, volgeladen met blanke vrouwen, een verlaten parking opreed. Natuurlijk gewoon een shortcut, maar Sarah en ik hadden even een visioen van geketende blanke slavinnen op de Afrikaanse markt. Bange blanke man, schiet door mijn hoofd... Onze beschermengel Joseph brengt ons veilig en wel door Naïrobbery naar de hostel. Dubbele kamer. We gaan even op zoek naar de matras op ons bed. Muskietennet: check! 'De sjas werkt niet!' 'Er staat een emmer naast de wc!' De scout in mij wordt wakker. Een heel kort, maar verkwikkend slaapje later worden we al om half 7 opgewacht door Joseph. Een halfuur vroeger dan afgesproken, vlotjes! De gereserveerde busplaatsen blijken niet gereserveerd te zijn, maar geen nood, het lot is ons nog steeds goed gezind, want we bemachtigen de laatste 5 plaatsen op de bus naar Mombasa. We wachten 2 uur in het centrum van Naïrobi en trekken ondertussen onze ogen open. De stad kleurt okerkleurig onder de opkomende zon. De mannen op straat lezen de krant, leunen, verrollen een autoband, duwen een kar met ijzer. Hop de bus op, acht uur lang op de laatste rij. Af en toe een koekje, een snoepje, sjoklatje en een drankje uit de handen van de lieftallige bushostess met pantersjaaltje. Pal in het midden van de route houden we halt voor een middaghapje. We proeven veel lekkers. Onze favoriet is de spicey triangle aka Samosa. Barbara spot dieren tijdens de rit, Eline neemt de foto's. We dutten een beetje en transpireren overvloedig.
We komen aan in Mombasa in het zachte late namiddaglicht. Lou Dierick wacht ons op met zijn grote jeep. Een deel van de bagage vliegt op het dak en zo komt er een einde aan de grote heenreis. Over onze verblijfplaats zal ik nog niet uitwijden. We zullen jullie de volgende keer wel in hogere sferen brengen. Ondertussen zijn Eline en Heleen vertrokken naar Kilifi waar zij de komende 6 weken zullen verblijven. Nu blijven Sarah, Barbara en ik hier in Mombasa.
Af en toe waait een briesje door onze veranda, er passeert sporadisch een tropische regenbui en wij genieten. En we gaan morgen op stage! Kwaheri!
Elisabeth en co. Dikke zoen!
Abonneren op:
Posts (Atom)