De grote heenreis

Nog voor de dageraad kwam piepen stonden we met ons 5 zwaar gepakt en gezakt in Brussel aan de startlijn van ons avontuur. Een klein traantje, een groot stuk appeltaart et c'est parti!

Tussenstop in Londen: we komen even in de verleiding om 5 identieke luipaardpakken te kopen(en Barbara ook om de rest van de winkel mee te nemen).

Rustige vlucht naar Naïrobi, weinig slapen met slaapbril, broebels in de buik door de chicletten (of de stress), weinig vliegangst, filmpje kijken. Zachte landing in ons thuisland voor 3 maand. Visum in de sjakos. De eerste muggenbeet. ZWETEN. En de vraag: Waar is Bossie? Reeds een paar maanden terug had ik onze jeugdherberg gereserveerd en 3 keer geconfirmeerd. Bossie zou ons komen oppikken. Maar van Bossie geen spoor. Geen paniek. Hakuna matata. Een vrouw roept vanuit haar loketje: 'Don't worry, I'll take care of you. You are my sisters.' We regelen samen een taxi. We proberen er eerst één uit, maar daar kon opt zicht onze bagage absoluut niet in. Eline onderhandelt (voor dezelfde prijs!) tot onze sister een busje met chauffeur Jospeh uit de hemel tovert. En zo vertrokken we met Brother Joseph naar de jeuhgdherberg. Bij de Afrikadummies onder ons stak er even paniek op toen Brother Joseph zijn busje, volgeladen met blanke vrouwen, een verlaten parking opreed. Natuurlijk gewoon een shortcut, maar Sarah en ik hadden even een visioen van geketende blanke slavinnen op de Afrikaanse markt. Bange blanke man, schiet door mijn hoofd... Onze beschermengel Joseph brengt ons veilig en wel door Naïrobbery naar de hostel. Dubbele kamer. We gaan even op zoek naar de matras op ons bed. Muskietennet: check! 'De sjas werkt niet!' 'Er staat een emmer naast de wc!' De scout in mij wordt wakker. Een heel kort, maar verkwikkend slaapje later worden we al om half 7 opgewacht door Joseph. Een halfuur vroeger dan afgesproken, vlotjes! De gereserveerde busplaatsen blijken niet gereserveerd te zijn, maar geen nood, het lot is ons nog steeds goed gezind, want we bemachtigen de laatste 5 plaatsen op de bus naar Mombasa. We wachten 2 uur in het centrum van Naïrobi en trekken ondertussen onze ogen open. De stad kleurt okerkleurig onder de opkomende zon. De mannen op straat lezen de krant, leunen, verrollen een autoband, duwen een kar met ijzer. Hop de bus op, acht uur lang op de laatste rij. Af en toe een koekje, een snoepje, sjoklatje en een drankje uit de handen van de lieftallige bushostess met pantersjaaltje. Pal in het midden van de route houden we halt voor een middaghapje. We proeven veel lekkers. Onze favoriet is de spicey triangle aka Samosa. Barbara spot dieren tijdens de rit, Eline neemt de foto's. We dutten een beetje en transpireren overvloedig.

We komen aan in Mombasa in het zachte late namiddaglicht. Lou Dierick wacht ons op met zijn grote jeep. Een deel van de bagage vliegt op het dak en zo komt er een einde aan de grote heenreis. Over onze verblijfplaats zal ik nog niet uitwijden. We zullen jullie de volgende keer wel in hogere sferen brengen. Ondertussen zijn Eline en Heleen vertrokken naar Kilifi waar zij de komende 6 weken zullen verblijven. Nu blijven Sarah, Barbara en ik hier in Mombasa.
Af en toe waait een briesje door onze veranda, er passeert sporadisch een tropische regenbui en wij genieten. En we gaan morgen op stage! Kwaheri!

Elisabeth en co. Dikke zoen!